De keuze om me tijdens de geboorte van mijn tweede kind te laten begeleiden door een Doula, is één van de beste en meest bevredigende keuzes geweest die ik ooit gemaakt heb. Doordat ik ben opgegroeid in de Verenigde Staten was ik bekend met Doula’s en hun ondersteunende rol tijdens de bevalling. Hier in Nederland is de zorg voor moeder en kind tijdens de zwangerschap en de bevalling geheel anders georganiseerd en ik dacht in eerste instantie dat dit een Doula overvloedig en onnodig zou maken. Ik had het helemaal mis!

Toen ik zwanger was van ons eerste kindje, was ik van plan om thuis te bevallen. Ik bereidde me voor met zwangerschapsgym en volgde zwangerschapsyoga. Maar toen de bevalling zich eenmaal aankondigde belandden mijn partner en ik in het ziekenhuis, waar we ons, zo goed en zo kwaad als het ging, door de weeën heen sloegen, terwijl de ontsluiting maar niet wilde vorderen. Achttien lange uren ving ik weeën op die op een gegeven moment ook nog werden bijgestimuleerd d.m.v. een infuus. Uiteindelijk werd onze zoon met een spoedkeizersnede geboren. Ondanks dat hij helemaal gezond was en ik vrij snel herstelde van de operatie, bleef ik zitten met het nare gevoel dat er zowel door ons als door de begeleiding in het ziekenhuis niet genoeg was gedaan om deze keizersnede te voorkomen.

In de 39ste week van mijn tweede zwangerschap trok een artikel in een plaatselijke krant mijn aandacht. Het ging over de eerste Nederlandse opleiding tot Doula. Ondanks dat ik al zo ver was met mijn zwangerschap besloot ik contact op te nemen met Mirjam, één van de eerst opgeleide Doula’s, die bij ons in de buurt een praktijk had opgezet. Zij begreep mijn verlangen om dit keer op een natuurlijke manier te bevallen, weliswaar in het ziekenhuis, maar gebruikmakend van alle mogelijkheden om mijn weeën beter op te kunnen vangen. Aangezien mijn zwangerschap voortduurde tot voorbij de 42 weken kregen we de mogelijkheid om elkaar nog verschillende keren te ontmoeten.

Toen uiteindelijk de weeën begonnen voelde ik me zowel opgelucht als ook opgewonden. Twaalf uur later werden de weeën echt pijnlijk en lastig om op te vangen en raakten onze ideeën uitgeput. Tijd om Mirjam erbij te vragen. Liefdevol en vriendelijk kwam zij ons thuis ondersteunen om vervolgens met ons mee te gaan naar het ziekenhuis. In het ziekenhuis hebben we uren samen hard gewerkt om mijn rugweeën, de continue misselijkheid en mijn trillende benen op te vangen terwijl de ontsluiting ongeveer 1 cm per 2 uur vorderde. Na al deze lange en zware uren kreeg ik uiteindelijk een epidurale verdoving (ruggenprik). Hoewel deze in het begin wat verlichting leek te geven bleef ik een enorm gevoel van druk op mijn heiligbeen houden tijdens de weeën. Na een 24-uur durende bevalling, die leidde tot 7 cm ontsluiting, werd er wederom tot een spoedkeizersnede overgegaan.