Mamma Dieke is bevallen met doula Carianne

Ons avontuur begint zaterdagnacht. Ik maak mijn man wakker, omdat ik het gevoel heb dat ik in mijn bed plas. Dat bleek natuurlijk te gaan om het breken van de vliezen. Wat een hoeveelheid is dat!
Gelukkig gaat het om helder vruchtwater, en we proberen nog even te slapen. Op de vroege zondagmorgen bellen we de verloskundige, die later die dag komt kijken. Ze kan nog niet veel zeggen over de vordering van de ontsluiting, omdat de vliezen zijn gebroken. In verband met infecties voelt ze nu niet hoever ik ben. Als er 12 redelijk rustige uren zijn verstreken na het breken van de vliezen, komt de verloskundige weer langs. Omdat de weeën de hele dag erg onregelmatig waren, vermoed ik zelf 0 centimeter ontsluiting. Tot mijn grote opluchting zegt de verloskundige dat we al op 4 centimeter zitten! En dat terwijl het nog steeds goed te doen is om de weeën op te vangen!

Een paar uur later wordt het toch wel zwaarder en we bellen onze doula Carianne. Ze is er binnen een half uurtje, wat wel een opluchting is. Ze straalt rust uit, en dat geeft ons ook weer rust. Tijdens de uren die volgen, zegt ze steeds hoe goed we het doen. Ook tegen mijn man, die af en toe wel een opsteker kan gebruiken, want hij steunt me geweldig. Terwijl ik leun op een tafel, masseert hij mijn rug.
Tussen de weeën door, kletsen we over allerlei dingen en vragen we wat dingen aan Carianne. Ze weet ons steeds gerust te stellen.

Op een zeker moment raadt ze aan om de verloskundige te gaan bellen. Die komt en constateert 7 a 8 centimeter ontsluiting. Het wordt wel zwaarder, maar toch schiet het aardig op. Ze blijft een poosje, om te kijken hoe het gaat. Dan zegt ze nog even naar huis te gaan, en terug te komen als ik persdrang heb. Al eerder dan verwacht, word ik onrustig en heb maar steeds het gevoel dat ik naar de w.c. moet.
Carianne herkent de persdrang en belt direct de verloskundige. Mijn man kan dan bij mij blijven. Een kort moment van paniek overvalt me. Wat een geweld is dit in mijn lijf! De verloskundige is er gelukkig snel, en laat me weer kalmeren. Tussen de persweeën door, heb ik even ademruimte. Dat geeft even wat opluchting. In de kamer heerst een absolute rust, en Carianne steekt af en toe een duim op naar mijn man.
Na drie kwartier persen, glibbert er een kindje uit mijn lijf. Het is voorbij!! Het eerste wat ik wil weten als ik mijn kindje zie, is of ze in orde is. Pas daarna vraag ik wat het eigenlijk is geworden, want dat wilden we een verrassing laten zijn. Waarschijnlijk heb ik het onbewust dan toch geweten dat het een meisje zou zijn.

De placenta volgt in één wee, weer een hindernis genomen. De navelstreng wordt door mijn man doorgeknipt, dat wilden we graag. En dan gaat de verloskundige hechten, terwijl ons meisje Sofie heerlijk bij me ligt. Na een tijdje zegt de verloskundige dat er toch een ritje naar het ziekenhuis gaat volgen, omdat ik ben ingescheurd in mijn plasbuis. Het maakt me niks uit, ons meisje is er, en ze is gezond. Ik kan nog even borstvoeding geven, en de apgarscore wordt bepaald. Sofie haalt een 10!!

Dan arriveert de ambulance , en een stoet volgt ons. De verloskundige, Carianne en natuurlijk mijn man en pasgeboren dochter gaan mee. Wat een geluk dat Carianne achter mijn man aan reed! Ze zijn de verloskundige tijdens de rit uit het oog verloren… Doordat Carianne er nog bij was, kon ze samen met mijn man rustig zoeken waar ik was. Als ze mij hebben gevonden, blijft ze nog even bij mijn man en dochter in de verloskamer. Hij kan ook even zijn verhaal kwijt, terwijl ze mij meenemen voor een ruggeprik en wat hechtingen. Al vrij snel mag ik terug naar de kamer. Mijn man is daar in de goede handen van een verpleegster gebleven, terwijl voor Carianne de nacht er weer op zit. Uiteindelijk mogen we een paar uur later met catheter weer naar huis.

Wat een avontuur, en wat hebben we er een mooi meisje aan overgehouden! Onze doula bleek gedurende de nacht van onschatbare waarde. Ze is steeds rustig gebleven, heeft ons aangemoedigd en had voor allerlei praktische probleempjes een geruisloze oplossing. Want van de meeste dingen die gebeurden, heb ik niet zoveel weet. Ik kan het iedereen aanraden om eens contact op te nemen met een doula, want ook de voorgesprekken en het opstellen van een geboorteplan maakten dat ik veel beter wist wat me te wachten stond. En mijn man en ik kijken terug op een heel rustige en goede bevalling. Ik had dit niet willen missen.